Anatomia tropikalnej trawy cukrowej
Trzcina cukrowa jest potężną wieloletnią trawą osiągającą wysokość nawet do sześciu metrów, uprawianą w gorącym i wilgotnym klimacie Ameryki Południowej oraz Azji Południowo Wschodniej. W przeciwieństwie do europejskiego buraka, gdzie magazynem sacharozy jest podziemny korzeń, trzcina gromadzi słodki sok bezpośrednio wewnątrz twardych, zdrewniałych łodyg.
Łodygi zawierają gęsty sok o zielonkawym zabarwieniu, który oprócz sacharozy jest bogaty w chlorofil, woski roślinne oraz naturalne sole żelaza i magnezu. Zbiór musi nastąpić w fazie pełnej dojrzałości rośliny, zanim rozpocznie się proces przekształcania sacharozy w glukozę i fruktozę pod wpływem naturalnych enzymów obecnych w tkankach.
Etapy mechanicznego wyciskania łodyg
- Ścinanie łodyg tuż przy ziemi i usuwanie zielonych liści wierzchołkowych pozbawionych cukru.
- Rozdrabnianie łodyg na specjalnych nożach obrotowych w celu rozbicia twardej zewnętrznej kory.
- Wielostopniowe miażdżenie w potężnych walcach prasujących przy jednoczesnym spryskiwaniu wodą ekstrakcyjną.
- Odzyskiwanie włóknistej pozostałości zwanej bagassą, która służy jako ekologiczne biopaliwo do zasilania kotłów parowych całej fabryki.
Od soku surowego do brązowego kryształu
- Filtracja mechaniczna: usunięcie drobnych włókien roślinnych oraz cząstek gleby na sitach wibracyjnych.
- Klarowanie termiczno chemiczne: podgrzanie soku z dodatkiem mleka wapiennego w celu neutralizacji kwasów i koagulacji białek roślinnych.
- Odparowanie wody: wielostopniowe gotowanie pod próżnią aż do uzyskania gęstej masy cukrzycowej wypełnionej kryształami.
- Wirowanie i separacja: odciągnięcie ciemnej melasy trzcinowej przy zachowaniu części naturalnego aromatu w kryształach nierafinowanych.
W pracowni xymbrex w Krakowie śledzimy międzynarodowe łańcuchy dostaw surowców trzcinowych, pomagając lokalnym zakładom oceniać czystość i stabilność importowanych partii.